ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಂಪರೆಯ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ’ಎಲ್ಲರ ಕನ್ನಡ’

ಡಾ. ಮಾಧವ ಪೆರಾಜೆ ಅವರ ಲೇಖನಕ್ಕೊಂದು ಪೂರಕ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ

– ಡಾ. ಮೋಹನ ಕುಂಟಾರ್

ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬೇಕು ಕನ್ನಡದ್ದೇ ವ್ಯಾಕರಣದ ಮೂಲಕ ಡಿ.ಎನ್.ಶಂಕರಭಟ್ಟರು ಕನ್ನಡ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಕ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ಮಾಡಲು ಮುಂದಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲೇ ಮುಂದುವರಿಯುವ ಅವರ ಶಿಷ್ಯವರ್ಗ ಅದನ್ನೇ ಸಮರ್ಥಿಸಿ ಕೃತಿರೂಪಕ್ಕೆ ಇಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇದು ಅತಿಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯ ಪ್ರದರ್ಶನವಲ್ಲದೇ ಬೇರೇನೂ ಅಲ್ಲ.

ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಭಾಷಿಕವಾಗಿಯೂ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕವಾಗಿಯೂ ಗೌರವ ತರುವ ಸುದೀರ್ಘ ಪರಂಪರೆಯಿದೆ. ಅದರ ಮೂಲಕವೇ ಕನ್ನಡ ಪರಂಪರೆ ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಅಷ್ಟೆ ಅಗಾಧ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಪಂಪ, ಕುಮಾರವ್ಯಾಸಾದಿಗಳು ಬರೆಯುವ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಮಾತನಾಡುವ ಭಾಷೆ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಮಾಸ್ತಿ, ಕಾರಂತ, ಕುವೆಂಪು ಅವರ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಇತ್ತು. ಅವರೆಲ್ಲ ಬರವಣಿಗೆಯ ಭಾಷೆಯೊಂದನ್ನು ಕನ್ನಡದ ಮೂಲಕ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟು ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇವರೆಲ್ಲರ ಗ್ರಾಂಥಿಕ ಭಾಷೆಗೆ ಆಡುನುಡಿಯ ಸೊಗಡೂ ಪೂರಕವಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಮಾತಿನ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಪ್ರಾಣಾಕ್ಷರಗಳಿದ್ದುವು, ಋಕಾರಗಳೂ ಇದ್ದುವು. ಉಚ್ಚಾರದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಬಳಸದೆ ಇದ್ದಾಗಲೂ ಆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಪರಂಪರೆ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಲಿಖಿತ ಪರಂಪರೆಯ 1500 ವರ್ಷಗಳ ಸುದೀರ್ಘ ಇತಿಹಾಸದ ನಡುವೆ ಆ ಅಕ್ಷರಗಳೆಲ್ಲ ಉಳಿದುಕೊಂಡು ಬಂದಿವೆ. ಬರಹ ಭಾಷೆ ಎನ್ನುವುದು ಭಾಷಾಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ಒಂದು ಸಾಧ್ಯತೆ ಮಾತ್ರ. ಅದೇ ಅಂತಿಮ ಅಲ್ಲ. ಬಳಕೆಯ ಉಚ್ಚಾರವೆಲ್ಲ ಬರಹದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕೆಂಬ ಹಟ ಸಲ್ಲದು. ಬರವಣಿಗೆಯ ಭಾಷೆಗೆ ಒಂದು ಮಿತಿ ಇದೆ. ಒಂದು ಶಿಸ್ತು ಇದೆ. ಆ ಶಿಸ್ತು ಮಾತಿನ ಭಾಷೆಯಿಂದಲೇ ರೂಪುಗೊಂಡುದು. ಮಾತಿನ ಭಾಷೆಯೇ ಅಂತಿಮ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಸ್ಥ ರೂಪಗಳನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬರಹದಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನ ಸಂಕೇತಗಳು ಬಳಕೆಯಾಗಿವೆ. ಈ ಸಂಕೇತಗಳೇ ಅಲ್ಪಪ್ರಾಣಗಳೆಂದೂ, ಮಹಾಪ್ರಾಣಗಳೆಂದೂ ದಾಖಲಾಗಿವೆ. ಈಗ ಅವು ಕನ್ನಡದ ಬರಹ ಭಾಷೆಯ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಸಂಕೇತಗಳು. ಆಗಾಗ ಕವಿಗಳು ಅಚ್ಚಕನ್ನಡದ ಬಳಕೆಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸಿದ್ದುಂಟು. ಆಂಡಯ್ಯನಂತಹ ಪ್ರಾಚೀನರು ಹಾಗೂ ಕೊಳಂಬೆ ಪುಟ್ಟಣ್ಣಗೌಡರಂಥ ಆಧುನಿಕರನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹೆಸರಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವರ ಪ್ರಯೋಗಗಳು ವಿಫಲವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಮೀರಿದ ಪ್ರಯೋಗಗಳೇ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾದವು.

ಪ್ರಾಚೀನ ಕನ್ನಡ ವ್ಯಾಕರಣವೆಲ್ಲ ಸಂಸ್ಕೃತಾವಲಂಬಿಯಾದುದು ಸರಿ. ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಪ್ರಾಚೀನ ಪ್ರಯೋಗಶೀಲ ಕವಿಗಳಿಗೆ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಮೂಲಕ ಅವರು ಭಾಷಾ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿ ಕನ್ನಡದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅಂತಹ ಪ್ರಯೋಗಗಳ ಮೂಲಕ ಅಂದು ಅವರು ಅದನ್ನು ಮಾಡದೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾವು ಇಂದು ಏನನ್ನು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಭಾಷಾ ಪರಂಪರೆ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಕೇಶಿರಾಜನ ವ್ಯಾಕರಣವೂ ಅಪ್ರಸ್ತುತ ಎನ್ನುವ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಹಳಗನ್ನಡದ ಕಾವ್ಯವನ್ನು ಓದುವುದು ಅಪ್ರಸ್ತುತ ಎಂದಾಯಿತಲ್ಲವೇ! ಮಾಧವ ಪೆರಾಜೆ ಅವರು ಗುರುತಿಸುವಂತೆ “ಈಗಲೂ ಕನ್ನಡ ಕಾವ್ಯಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಅವುಗಳ ಉಪಯೋಗವಿದೆ.” ಕನ್ನಡ ಕಾವ್ಯಗಳನ್ನು ಓದದೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರೆ. ಕನ್ನಡ ಈ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಭಾಷಾ ವಿದ್ವಾಂಸರು ದಯಮಾಡಿ ಯೋಚಿಸಲಿ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಮುಂದಿನ ಕನ್ನಡ ತಲೆಮಾರು ಮಹಾಪ್ರಾಣಾಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕಲಿತರೆ ಕನ್ನಡದ ಅಮೂಲ್ಯ ಸಂಪತ್ತಿನ ಓದಿನಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗಲಾರರೇ? ಇನ್ನು ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರು ಡಿ.ಎನ್.ಶಂಕರಭಟ್ಟರ ಬರವಣಿಗೆಯ ವಿಧಾನವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಓದುವಂತಾಗಲಿ ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರವೇ? ಇಂತಹ ಅತೀ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯ ದುರಾಲೋಚನೆ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಒಳಿತನ್ನು ಮಾಡಲಾರದು. ಇವರೆಲ್ಲ ಪಂಪ, ಕುಮಾರವ್ಯಾಸರ ಕಾವ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತೆ ತಿದ್ದಿ ಬರೆಯಬೇಕೆಂಬ ಸಲಹೆ ನೀಡಬಲ್ಲಷ್ಟು ಅಗಾಧ ಪಾಂಡಿತ್ಯವುಳ್ಳವರು ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ.

ಪೆರಾಜೆ ಅವರು ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸುವಂತೆ ಕ್ರಿಯೆ ಬೇರೆ ಕೆಲಸ ಬೇರೆ. ಕ್ರಿಯಾಪದ ಕೆಲಸ ಪದವಾಗಲಾರದು. ಊಟ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕೆಲಸ ಎಂದು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಯೆ ಇದೆ. ಮಾಡು ಎನ್ನುವುದು ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸುತ್ತದೆ. ‘ಕ್ರಿಯಾಪದ’ ‘ನಾಮಪದ’ ಇವೆಲ್ಲ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವ್ಯಾಕರಣ ಪರಿಭಾಷೆಗಳು. ಹಾಗೆಯೇ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಬಳಸುತ್ತಿಲ್ಲವೇ? ಅವುಗಳೆಲ್ಲ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಂದ ಬಂದವುಗಳಲ್ಲವೇ? ಅವುಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡದ ಪರ್ಯಾಯ ಪದಗಳ ಮೂಲಕ ನಿರ್ದೇಶಿಸುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕನ್ನಡ ಕವಿ ಪ್ರಯೋಗಗಳ ಬಳಕೆಯನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸುವುದು ತಪ್ಪು. ಇಂದು ಕನ್ನಡ ಪಾಠ ಕಲಿಯುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ತಪ್ಪುದಾರಿಗೆಳೆಯುವಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಅಪರ ಆಲೋಚನೆಗಳು ನೆರವಾಗಬಲ್ಲವು. ಆದರೆ ಕನ್ನಡದ ಭಾಷಾಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ವಿಮುಖವಾದ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡುವವರನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಿಸುವುದು ಮಾತ್ರ ವಿಹಿತವಾದುದು. ಮಾಧವ ಪೆರಾಜೆ ಅವರ ಲೇಖನದ ನಿಲುವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವುದೂ ಅಗತ್ಯ.

ಜನರು ಮಾತನಾಡುವ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುವುದೆಂದರೆ ಗ್ರಾಮ್ಯವನ್ನು, ವ್ಯಾಕರಣವಿಹೀನವಾದುದನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಬೇಕೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಏಳುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ಬಿ.ಎಂ.ಶ್ರೀ ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಬಹುದು.”ಬಹುಕಾಲದಿಂದಲೂ ಬರೆದು ಬರೆದು ಒಂದು ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವ ಗ್ರಂಥ ಭಾಷೆ ಇರುವಾಗ, ಈಗಿನ ಗ್ರಂಥಕರ್ತರು ಅದನ್ನು ಧಿಕ್ಕಾರ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದರ ಮೇಲೂ ದೃಷ್ಟಿಯಿರಲಿ, ಹೊಸ ಭಾಷೆಯ ಅಕ್ರಮ, ಅಪರೂಪವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅದರ ಮೇಲಿನ ಗಮನದಿಂದ ಒಂದು ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ತರೋಣ. ಭಾಷೆಯನ್ನು ಸುಲಭ ಮಾಡುತ್ತೇವೆಂದು, ಅಬದ್ಧ ಮಾಡಬಾರದು. ಗ್ರಾಮ್ಯವನ್ನು ದೂರವೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಭಾಷೆ ಶುದ್ಧವಾಗಿ ಬಿಗಿಯೂ ಕಟ್ಟೂ ಇರುವಂತೆ ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ರೂಢಿ ಭಾಷೆಯನ್ನೇ ಆಧಾರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು.. ಯಾವಾಗಲೂ ಜನಸಾಮಾನ್ಯಕ್ಕೇ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂತಲೇ ಭಾವಿಸುತ್ತಾ ಜನರು ಆಡುವ ಭಾಷೆಯ ಛಾಯೆಯನ್ನೇ ಹೆಗ್ಗುರುತಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು” ಎಂಬ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಗ್ರಂಥಭಾಷೆಯು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಆಡುವ ಭಾಷೆಯ ಸಂಸ್ಕಾರಗೊಂಡ ರೂಪವೆಂದು ಇದರಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಬಿ.ಎಂ.ಶ್ರೀ ಅವರು 20ನೆಯ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಈ ಮಾತು ಇವತ್ತಿಗೂ ಪ್ರಸ್ತುತವೆನಿಸುತ್ತದೆ.

ಇಂದ
ವಿಳಾಸ
ಡಾ. ಮೋಹನ ಕುಂಟಾರ್
ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕ
ಭಾಷಾಂತರ ಅಧ್ಯಯನ ವಿಭಾಗ
ಕನ್ನಡ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ, ಹಂಪಿ
ವಿದ್ಯಾರಣ್ಯ 583276, ಹೊಸಪೇಟೆ