ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ, ಅನೈತಿಕತೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಬೌದ್ಧಿಕ ಜಗತ್ತು

– ಎಂ. ಎಸ್. ಚೈತ್ರ
ನಿರ್ದೇಶಕರು, ಆರೋಹಿ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಂಸ್ಥೆ.
ಬೆಂಗಳೂರು.

ಧಾರವಾಡದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಂಭ್ರಮದ ಗೋಷ್ಠಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕಲಬುರ್ಗಿಯವರ ಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಕುರಿತು ಅಜ್ಜಂಪುರ ಮಂಜುನಾಥ್‍ರವರು ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಗತಿಪರರ ದಾಂಧಲೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ಈ ಕುರಿತು ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಪದ್ಮರಾಜ್ ದಂಡಾವತಿಯವರು (ದಿನಾಂಕ 29 ಜನವರಿ 2017), ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಪ್ರಗತಿಪರ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು, ಕಲ್ಬುರ್ಗಿಯವರ ಹತ್ಯೆ ಬಲಪಂಥೀಯರಿಂದಲೇ ನಡೆದದ್ದು ಎಂಬ ಬಿಂಬವೊಂದನ್ನು ಕಾಯ್ದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಘಟನೆಯೊಂದರ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಇರಬಹುದಾದ ವಿವಿಧ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡಲೂ ಅವಕಾಶ ಕೊಡದೆ, ಅಸಹಿಷ್ಣುಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದು ಟೀಕಿಸಿದ್ದರು. ಈ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣವೊಂದರಲ್ಲಿ (ಮಾಧ್ಯಮನೆಟ್.ಕಾಂ) ರಾಜೇಂದ್ರ ಚೆನ್ನಿಯವರು ದಂಡಾತಿಯವರ ಮೇಲೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹರಿಹಾಯ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಚೆನ್ನಿಯವರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯು ಕನ್ನಡದ ಬೌದ್ಧಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಕುರಿತು ಏನನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಲೇಖನ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಚೆನ್ನಿಯವರ ಪ್ರಕಾರ ದಂಡಾವತಿಯವರು ಹಾಗೂ ಅವರು ಕೆಲಸಮಾಡುವ ಪತ್ರ್ರಿಕೆಯಾದ ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಮೂಲಕ ಅನೈತಿಕ ಕೃತ್ಯವೆಸಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದೇ ಅವರ ಆರೋಪ. ಚೆನ್ನಿಯವರ ಪ್ರಕಾರ ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಸಂಸ್ಥೆಯವರು ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಂಭ್ರಮದಂತಹ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದಕ್ಕೆ ಸಹಪ್ರಾಯೋಜಕರಾಗಿದ್ದೇ ಅನೈತಿಕ ಹಾಗೂ ಇದು ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯು ಹಿಂದಿನಿಂದ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶಾಹಿಯ ಮುಂದುವರೆದ ಭಾಗ. ನಮಗೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದಂತೆ ಕನ್ನಡದ ಹಲವಾರು ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ನಡೆಯುವ ಅನೇಕ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಯೋಜಕತ್ವವನ್ನು ವಹಿಸುವುದು ತಿಳಿದೇ ಇದೆ. ಈ ರೀತಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಪ್ರಾಯೋಜನೆಯ ಮೂಲಕ ಕನ್ನಡದ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳು ನಮ್ಮ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಜಗತ್ತನ್ನು ಶ್ರೀಮಂತಗೊಳಿಸಿವೆ. ಹಾಗಿದ್ದ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಈ ಪರಂಪರೆಯ ಭಾಗವಾಗಿ ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಪತ್ರಿಕೆಯು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದಕ್ಕೆ ಸಹಪ್ರಾಯೋಜಕತ್ವ ವಹಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ಅನೈತಿಕ? ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯ ಸಹಪ್ರಾಯೋಜಕತ್ವ ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶಾಹಿಯ ಮುಂದುವರಿಕೆ ಹೇಗಾಗುತ್ತದೆ? ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶಾಹಿ ಎಂದರೇನು ಎಂಬುದೇ ಅರ್ಥವಾಗದಿರುವಾಗ ಚೆನ್ನಿಯವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶಾಹಿತ್ವವನ್ನು ಪ್ರಜಾವಾಣಿಗೆ ಆರೋಪಿಸುವ ಮೊದಲು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶಾಹಿ ಎಂದರೇನೆಂದು ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅರ್ಥವಾಗದಿರುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶಾಹಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ, ರಾಜಕೀಯ, ಮನೋವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಇತ್ಯಾದಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶಾಹಿಗಳಿವೆ ಎಂಬುದು ಚೆನ್ನಿಯವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೇ?

ಚೆನ್ನಿಯವರ ಪ್ರಕಾರ ಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದು ದಾಂಧಲೆಯಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅದೊಂದು ಪ್ರತಿಭಟನೆ. ಅದರ ಕುರಿತು ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯಲ್ಲೇ ಬರುವ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಬರೆದದ್ದು ದಂಡಾವತಿಯವರ ಅನೈತಿಕತೆ. ದಂಡಾವತಿಯವರು ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಲ್ಲಾದರೂ ಬರೆದಿದ್ದರೆ ನೈತಿಕವಾಗುತ್ತಿತ್ತು! ದಂಡಾವತಿಯವರು ಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿಚಾರಗಳ ಆತ್ಮಾವಲೋಕನವನ್ನು ಅಥವಾ ಮಂಜುನಾಥರ ಬಲಪಂಥೀಯತೆಯನ್ನು ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯಲ್ಲೇ ಟೀಕಿಸಿದ್ದರೆ ಅದು ನೈತಿಕವಾಗುತ್ತಿತ್ತು!! ಆದರೆ ಈ ದಾಂಧಲೆ ಕುರಿತು ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಅದು ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯವರ ಮತ್ತು ದಂಡಾವತಿಯವರ ಅನೈತಿಕತೆಯೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಚೆನ್ನಿಯವರ ಆರೋಪಗಳಿಂದ ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯಾಗಲೀ ದಂಡಾವತಿಯವರಾಗಲೀ ಯಾಕೆ ಅನೈತಿಕರಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದಂತೂ ಅರ್ಥವೇ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರು ಯುರೋಪಿಯನ್ನರ ನಾರ್ಮೆಟಿವ್ (ಅಥವಾ ಪ್ರೊಫೆಷನಲ್) ಎಥಿಕ್ಸ್ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರೂ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ ದಂಡಾವತಿಯವರಾಗಲೀ ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯಾಗಲೀ ಯಾವುದೇ ಎಥಿಕಲ್ ನಿಯಮವನ್ನು ಮುರಿದಿದ್ದಾರೆಂದು ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಭಾರತೀಯರೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಜೀವನಾನುಭವದಿಂದ ಅರಿಯುವಂತೆ ಇದು ಸರಿ ಇದು ತಪ್ಪು ಎನ್ನುವ ಕ್ರಮದಿಂದ ಗುರುತಿಸಿದರೂ ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯವರಾಗಲೀ ದಂಡಾವತಿಯವರಾಗಲೀ ಅನೈತಿಕರು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ, ಒಂದೋ ಚೆನ್ನಿಯವರು ನೈತಿಕತೆಯ ಕುರಿತು ಗಂಭೀರವಾದದ್ದೇನನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ ಅನ್ನಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ಇಲ್ಲವೇ ಈ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಇದು ಒಬ್ಬ ಚಿಂತಕನ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ನಡವಳಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಾಚೆಗೆ ಕೇವಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನ ಅನಿಸಿಕೆಯಿಂದಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿ ನೈತಿಕವೋ ಅನೈತಿಕವೋ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಚೆನ್ನಿಯವರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದದನ್ನು ಬರೆಯಲಿಲ್ಲವೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯವರಾಗಲೀ ದಂಡಾವತಿಯವರಾಗಲೀ ಅನೈತಿಕರಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಘಟನೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಬದಲು ಹೊಗಳಿ ಬರೆದರೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಮತ್ತು ದಂಡಾವತಿಯವರು ನೈತಿಕವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೇ? ಚೆನ್ನಿಯವರ ಆಶಯ ಹೀಗೆಯೆ ಇರುವಂತಿದೆ. ಹೀಗೆ ತಮಗಿಷ್ಟವಿಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಬರೆದರೆ ಅನೈತಿಕವೆಂದೋ ಪುರೋಹಿತಶಾಹಿ ಎಂದೋ ಕರೆಯುವುದು ಕನ್ನಡದ ಪ್ರಗತಿಪರರಿಗೆ ಹೊಸತಲ್ಲ. ಈ ಆಪಾದನೆಗಳಿಂದ ಸ್ವತಃ ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರಿಂದ ಹಿಡಿದು ದೇಶಕಾಲದಂತಹ ಪತ್ರಿಕೆಯವರಗೆ ಅನೇಕರು ಬಲಿಯಾದುದ್ದನ್ನು ಕನ್ನಡದ ಸಾರಸ್ವತ ಲೋಕ ಇನ್ನೂ ಮರೆತಿಲ್ಲ.

ಚೆನ್ನಿಯವರ ಪ್ರಕಾರ ಕಲ್ಬುರ್ಗಿಯವರ ಸಾವಿನ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ಒಂದು ಬಿಂಬವಾಗಿ ನೋಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಬಿಜೆಪಿಯವರ ಅಧಿಕಾರದ ನಂತರ ಬಲಪಂಥೀಯ ಸಂಘಟನೆಗಳು ರಾಜಕೀಯ ಬೆಂಬಲದೊಂದಿಗೆ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕುತ್ತಿವೆ ಮತ್ತು ಕಲ್ಬುರ್ಗಿಯವರ ಸಾವು ಈ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ರಾಜಕೀಯ ಸನ್ನಿವೇಶವೊಂದರ ಮೂರ್ತ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಚೆನ್ನಿಯವರ ಮಾತನ್ನೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೆ ಬಿಜೆಪಿ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೂ ಬಲಪಂಥೀಯರ ಅಸಹಿಷ್ಣ್ಣುತೆಗೂ ಸಂಬಂಧವಿದೆ ಹಾಗೂ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬಲಪಂಥೀಯರು ಮಾತ್ರ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ತರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯೋತ್ತರ ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದವರಿಗೆ ಈ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಕಳೆದ 70 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾಜವಾದಿಗಳು, ಉದಾರ(ಲಿಬರಲ್)ವಾದಿಗಳೆನಿಸಿಕೊಂಡವರು, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮತ್ತಿತರ ಎಡ ಚಿಂತನೆಯ ಒಲವುಳ್ಳ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟವರು ನಡೆಸಿದ ತಮ್ಮ ವಿರೋಧಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಆಕ್ರಮಣಗಳನ್ನು ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ಕಳೆದ ಎರಡು ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಏನೂ ಆಗಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೇರಳ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟರು, ಕಾಶ್ಮೀರದಿಂದ ನಿರಾಶ್ರಿತರಾದ ಪಂಡಿತರ ನರಮೇಧ… ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಭಾರತದ ಸಹಿಷ್ಣುತೆಗೆ ದೊಡ್ಡ ಉದಾಹರಣೆಗಳೇನೂ ಅಲ್ಲ! ಮತ್ತು ಈ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳಿಗೂ ಬಲಪಂಥೀಯರಿಗೂ ಯಾವ ಸಂಬಂಧವೂ ಇಲ್ಲ.

ಇಷ್ಟಾಗಿಯೂ ಕಲ್ಬುರ್ಗಿಯವರನ್ನು ಕೊಂದವರಾರೆಂದು ಪೊಲೀಸರು ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದೂ ಚೆನ್ನಿಯವರಿಗೆ ಇದು ಬಲಪಂಥೀಯರದ್ದೇ ಕೃತ್ಯವೆಂದು ಸಾರುವ ಅವಸರವ್ಯಾಕೋ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ದಂಡಾವತಿಯವರು ಕಲ್ಬುರ್ಗಿಯವರ ಮೇಲೆ ಹಿಂದೆ ಲಿಂಗಾಯತರು ನಡೆಸಿದ ಹೋರಾಟದ ಕಡೆ ಗಮನ ಸೆಳೆದಿದ್ದಾರೆ. ಆ ತಕ್ಷಣ ಲಿಂಗಾಯತರು ಬಿಂಬ ರಾಜಕಾರಣ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಕಲ್ಬುರ್ಗಿಯವರನ್ನು ಕೊಂದವರು ಲಿಂಗಾಯತರಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅದು ಬಲಪಂಥೀಯ ವೈಚಾರಿಕ ಅಸಹಿಷ್ಣುಗಳದ್ದೇ ಕೆಲಸ ಎಂದು ವಾದಿಸುವಾಗ ‘ಜಾತ್ಯತೀತರಾದ’ ಚೆನ್ನಿಯವರಿಗೆ ದಿಢೀರನೆ ಲಿಂಗಾಯತ ಜಾತಿ ಪ್ರೇಮ ಜಾಗೃತವಾದಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ!

ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿದರೆ ಚೆನ್ನಿಯವರಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಕಲ್ಬುರ್ಗಿಯವರನ್ನು ಕೊಂದವರಾರೆಂದು ತಿಳಿದಂತಿದೆ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಬರುವುದಂತೂ ಸಹಜ. ಹಾಗಿದ್ದ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಪೊಲೀಸರ ಮುಂದೆ ಸಾಕ್ಷಿಸಹಿತ ಬಹಿರಂಗ ಪಡಿಸಲು ಸಮಸ್ಯೆ ಏನು? ಚೆನ್ನಿಯವರೇ ಹೇಳುವಂತೆ ಪ್ರಗತಿಪರ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಬಲವು ಈ ಬಿಂಬಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿಲ್ಲವಾದ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗ್ಯಾಕೆ ದಂಡಾವತಿಯವರ ಲೇಖನ ಕಳವಳಕಾರಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ? ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಲೇಖಕರನ್ನು ಬಂಧಿಸಬಹುದು, ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಕಲ್ಲಿನ ಕಂಬವಾಗುತ್ತಿದೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಬೆದರಿಕೆಯಲ್ಲವೇ? ಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದು ಪ್ರಗತಿಪರರ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಪ್ರದರ್ಶನವಲ್ಲ ಅದೊಂದು ನೈತಿಕ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯೆಂದು ಚೆನ್ನಿಯವರು ಪ್ರಗತಿಪರರ ಅನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವೇ? ಚೆನ್ನಿಯಂತಹ ವಿದ್ವಾಂಸರು, ಲೇಖಕರೊಬ್ಬರು ಘಟನೆಯೊಂದನ್ನು ವಿಮರ್ಶೆಗೊಳಪಡಿಸುವುದರ ಕುರಿತು ಹತಾಶೆಗೊಳಗಾಗಿ ಯಾವುದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೋ ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಲು ಹೋಗಿ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಅನೈತಿಕತೆಯ ಕಥೆಯೊಂದನ್ನು ಹೊಸೆದು ದಂಡಾವತಿಯವರಿಗೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯವರಿಗೆ ಬೆದರಿಕೆಯೊಡ್ಡಲು ಕಾರಣವೇನು? ಇದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಐಡಿಯಾಲಜಿಗೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದವರ ರೋಗವಲ್ಲದೇ ಇನ್ನೇನು?
ಚೆನ್ನಿಯವರಂಥ ಚಿಂತಕರಿಗೆ ತಿಳಿದಂತೆ ನಾವು ಬೌದ್ಧಿಕ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳ (ಥಿಯರಿ) ಮೂಲಕ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಈ ಥಿಯರಿಗಳು ನಮಗೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಸ ರೀತಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಉತ್ಪತ್ತಿ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಹೊಸ ಜ್ಞಾನದ ಅನ್ವೇಷಣೆಗೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡುತ್ತವೆ. ಈ ಅನ್ವೇಷಣೆಯ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಾವು ಬಳಸುವ ಥಿಯರಿಗಳು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ತಪ್ಪೆಂದು ಸಾಬೀತಾಗಿ ಹೊಸ ಥಿಯರಿಗಳನ್ನು ಉತ್ಪತ್ತಿ ಮಾಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿರುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಥಿಯರಿಗಳು ಪರಮ ಸತ್ಯಗಳೇನೂ ಅಲ್ಲ, ಕಾಲ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅವು ಮಾರ್ಪಾಡಾಗುತ್ತಿರುತ್ತವೆ ಅಥವಾ ಹೊಸ ಥಿಯರಿಗಳು ಹಳೆಯ ಥಿಯರಿಗಳ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತವೆ. ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಐಡಿಯಾಲಜಿಗಳು ಶೋಧಕನೊಬ್ಬನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬದ್ಧತೆಯನ್ನು ಬೇಡುತ್ತವೆ. ಐಡಿಯಾಲಜಿಗಳು ಥಿಯರಿಗಳಲ್ಲ. (ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಐಡಿಯಾಲಜಿ ಮತ್ತು ಥಿಯರಿಗಳಿಗೆರಡಕ್ಕೂ ‘ಸಿದ್ಧಾಂತ’ ಎಂದೇ ಬಳಸುವ ಪರಿಪಾಠವಿದೆ). ಐಡಿಯಾಲಜಿ ಮತ್ತು ಥಿಯರಿಗಿರುವ ಒಂದು ಸಾಮ್ಯವೆಂದರೆ ಇವೆರಡೂ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧವುಳ್ಳ ವಿಚಾರ(ಐಡಿಯಾ)ಗಳ ಸರಮಾಲೆಗಳು. ಐಡಿಯಾಲಜಿ ಅನ್ನುವುದು ಥಿಯರಿಗಿಂತ ಹೇಗೆ ಭಿನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದುರಾಗಬಹುದು. ಥಿಯರಿಯಂತೆ ಐಡಿಯಾಲಜಿಯಿಂದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ವಿದ್ಯಮಾನ ಕುರಿತ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ಸರಿ-ತಪ್ಪು ಎಂದು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಐಡಿಯಾಲಜಿ ಒಂದು ವಿದ್ಯಮಾನವನ್ನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಐಡಿಯಾಲಜಿಯು ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೆ ಘಟನೆಯೊಂದರ ಪುನರ್ ನಿರೂಪಣೆಯ ಮೂಲಕ ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೆ ವಿದ್ಯಮಾನದ ಸಮರ್ಥನೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ವಿಚಾರವನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಐಡಿಯಾಲಜಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಬಲಪಂಥೀಯರು ಅಥವಾ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದಿಗಳು ಮೂಲಭೂತವಾದಿಗಳು ಹಾಗೂ ಫ್ಯಾಸಿಸ್ಟರು ಹಾಗೂ ಅವರು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ನಿರಾಕರಣೆ ಮಾಡುವವರು ಎಂದು ಲಿಬರಲ್ ಅಥವಾ ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಐಡಿಯಾಲಜಿ ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದಿಗಳು ಮೂಲಭೂತವಾದಿಗಳು, ಫ್ಯಾಸಿಸ್ಟರು, ದಲಿತ ವಿರೋಧಿಗಳು, ಮನುವಾದಿಗಳು, ಪುರೋಹಿತಶಾಹಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಎಂಬುದು ಭಾರತೀಯ ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಚಿಂತಕರ ಪ್ರಶ್ನಾತೀತ ತೀರ್ಮಾನ. ಆದಕಾರಣ ಕಲ್ಬುರ್ಗಿ ಹತ್ಯೆ ಬಲಪಂಥೀಯರ ಮೂಲಭೂತವಾದವನ್ನು, ಫ್ಯಾಸಿಸ್ಟ್ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆಯೆಂದು ಅವರು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕಲ್ಬುರ್ಗಿಯವರ ಹತ್ಯೆ ಪ್ರಗತಿಪರರಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವಾದ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲ; ಹಾಗಿದ್ದ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಹತ್ಯೆಗಳು (ಉದಾ: ಕೇರಳದಲ್ಲಿ, ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ, ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಹತ್ಯೆಗೊಳಗಾದ ಆರ್.ಎಸ್.ಎಸ್ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಕೊಲೆ ಕುರಿತು ಈ ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎತ್ತ ಬೇಕಿತ್ತು) ಪ್ರಗತಿಪರರಿಗೆ ಕಳವಳಕಾರಿಯಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಬಲಪಂಥೀಯರು ಘಟನೆಯೊಂದರ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಪ್ರಗತಿಪರರ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಐಡಿಯಾಲಾಜಿಕಲ್ ನಿಲುವಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ದಮನಿಸಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಕಲ್ಬುರ್ಗಿಯವರ ಹತ್ಯೆ ಕುರಿತ ಪ್ರಗತಿಪರ ಚಿಂತನೆಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕುರಿತ ಪ್ರಗತಿಪರರ ತಾತ್ಸಾರವನ್ನು ತೋರಿಸಿದರೆ, ಪ್ರಗತಿಪರರಿಗೆ ಅದು ತಮ್ಮ ಐಡಿಯಾಲಾಜಿಕಲ್ ನಿಲುವಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ. ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಂಪುರ ಮಂಜುನಾಥರ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿದ ಆಕ್ರಮಣ ಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಪ್ರಗತಿಪರರ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಮತ್ತು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಮೇಲಿನ ಹಲ್ಲೆಯಂತೆ ಕಂಡರೆ ಪ್ರಗತಿಪರರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಐಡಿಯಾಲಾಜಿಕಲ್ ನಿಲುವಿನ ಸಮರ್ಥನೆಗಾಗಿ ನಡೆಸಿದ ಪ್ರಬಲ ಹೋರಾಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಚೆನ್ನಿಯವರಿಗೆ ದಂಡಾವತಿಯವರ ಲೇಖನ ಅನೈತಿಕವೆಂದೂ ಸೂಕ್ತ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಆರೋಪಿಸಲೇಬೇಕಾದ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರವೂ ಸಮರ್ಥನೀಯವೂ ಆದ ಕಾರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಹಾಗಾಗಿ ದಂಡಾವತಿಯವರ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಚೆನ್ನಿಯವರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಯಾವ ಜ್ಞಾನವನ್ನೂ, ಸತ್ಯವನ್ನೂ ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಐಡಿಯಾಲಜಿಯ ಕಾಮಾಲೆ ರೋಗ ಬಡಿದಾಗ ಸತ್ಯವನ್ನೂ ಮರೆತು ತಮ್ಮ ವಿಚಾರಗಳ ಭಂಡತನದ ಸಮರ್ಥನೆ ಮಾಡುವ ಬೌದ್ಧಿಕ ದಾರಿದ್ಯಕ್ಕೆ ಇದು ಕೈಗನ್ನಡಿ ಅನ್ನಬಹುದಷ್ಟೇ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಅನೈತಿಕತೆ ಇರುವುದು ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯಲ್ಲಾಗಲೀ, ದಂಡಾವತಿಯವರ ಲೇಖನದಲ್ಲಾಗಲೀ ಅಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಬೌದ್ಧಿಕತೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಐಡಿಯಾಲಜಿಯನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವ ಕೊಳಕು ಮನಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಅನ್ನದೇ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲ.