ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ,ಪರಂಪರೆಯ ಚೇತನವಾದ ಭಗವದ್ಗೀತೆ, ಕೇವಲ ದಾಯಾದಿಗಳ ಕಲಹವೇ..?

– ಎಸ್.ಎನ್.ಭಾಸ್ಕರ್‍, ಬಂಗಾರಪೇಟೆ

ಭಗವದ್ಗೀತೆಯನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗ್ರಂಥವನ್ನಾಗಿ ಘೋಷಣೆ ಮಾಡುವ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿತವಾದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ದಿನಾಂಕ ೧೨-೧೨-೨೦೧೪ ರಂದು ಕನ್ನಡಪ್ರಭ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ “ದಾಯಾದಿಗಳ ಕಲಹ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗ್ರಂಥವಾಗಬೇಕೆ?” ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಲೇಖನವೊಂದು ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು.

ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ, ಮಹತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಅರಿವು ಇಲ್ಲದೇ ಬರೆದಂತಹ ಈ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಈ ಕೆಳಗಿನ ಲೇಖನವನ್ನು ಬರೆಯಲಾಗಿದೆ.

—————————————————————————————————-

“ಭಗವದ್ಗೀತೆಯನ್ನು ಅಭ್ಯಸಿಸಿ, ಭಗವಂತನ ಈ ಸೃಷ್ಠಿಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ತಿಳಿದ ಅರಿವಿನ ಮುಂದೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಸ್ಥಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಸಮಸ್ತ ಅಂಶಗಳು ಗೌಣವೆನಿಸುತ್ತವೆ” – ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಐನ್‌ಸ್ಟೈನ್.

“ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹಗಳು ನನ್ನ ಕಾಡಿದಾಗ, ದುಃಖ, ಭ್ರಮನಿರಸನಗಳು ಎದುರಾದಾಗ, ಯಾವುದೇ ಆಶಾಕಿರಣಗಳು ಗೋಚರಿಸದಿದ್ದಾಗ, ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ಕಡೆ ನಾನು ಮುಖಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ಮರುಕ್ಷಣ ದುಃಖ ದುಮ್ಮಾನಗಳು ಕರಗಿ, ಮನಸ್ಸಿನನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸದ ಮಂದಹಾಸ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಭಗವದ್ಗೀತೆಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ನಿರಂತರ ಸುಖಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ, ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವೂ ಜೀವನದ ಹೊಸ ಹೊಸ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯುತ್ತಾನೆ” – ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧಿ.

ಭಗವದ್ಗೀತೆಯನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗ್ರಂಥವನ್ನಾಗಿ ಘೋಷಣೆ ಮಾಡುವ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿತವಾದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ದಿನಾಂಕ ೧೨-೧೨-೨೦೧೪ ರಂದು ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ “ದಾಯಾದಿಗಳ ಕಲಹ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗ್ರಂಥವಾಗಬೇಕೆ?” ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಲೇಖನವೊಂದು ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಲೇಖನದ ಲೇಖಕರ ವಾದವು ಶ್ರೀಮಧ್ಬಗವದ್ಘೀತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವರ ತೀರಾ ಕೆಳ ಮಟ್ಟದ ಜ್ಞಾನ, ಅಲ್ಪ ಅರಿವು ಹಾಗೂ ತಪ್ಪಾದ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳಿಗೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಕಕ್ಕೂ ಅವರ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯನ್ನು “ ದಾಯಾದಿಗಳ ಕಲಹ” ಎಂದು ಒಂದು ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಿಸಿರುವದನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅವರ ತಿಳುವಳಿಕೆಯ ಹಾದಿ ಯಾವ ನಿಟ್ಟಿನದು ಎಂದು ಸೂಚ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. “ಭಗವದ್ಗೀತೆಯು ಕೇವಲ ದಾಯಾದಿಗಳ ಕಲಹ, ’ಯುದ್ದ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಡ, ಎದುರಿಗಿರುವವರೆಲ್ಲಾ ನಿನ್ನ ವೈರಿಗಳು, ಅವರಿಗೆ ಅನುಕಂಪ ತೋರಬೇಡ, ಬಾಣ ಬಿಡು ,ಅಸ್ತ್ರ ಹೂಡು’ ಎಂಬ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಟ ಬೋಧಿಸುತ್ತಾನೆ ಇದು ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ಪ್ರಮುಖಾಂಶ” ಎಂದು ಲೇಖಕರು ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣ ತನ್ನ ಉಪದೇಶದಲ್ಲಿ “ಕರ್ಮಣ್ಯೇವಾಧಿಕಾರಸ್ತೇ ಮಾ ಫಲೇಷು ಕದಾಚನ; ಮಾ ಕರ್ಮಫಲಹೇತುರ್ಭೂರ್‍ ಮಾ ತೇ ಸಂಗೋಸ್ತ್ವಕರ್ಮಣಿ.” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಈ ಶ್ಲೋಕದ ಮೂಲಕ ಮಾನವನ ಕರ್ಮಯೋಗದ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆಯೇ ಹೊರತು ಅದನ್ನು ಹಿಂಸೆಯ ಪ್ರಚೋದಕತೆ ಎಂದು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ಕುಚೋದ್ಯವಿಲ್ಲ. ಚರಿತ್ರೆ ಎಂಬ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೇ ಆದ್ಯಾತ್ಮಿಕ, ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಗೀತೆಯನ್ನು ಅರಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಿದ್ದರೂ ಸಹಾ ಚರಿತ್ರೆಯ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿಯೇ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಗತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ರಚಿತವಾಗಿದ್ದ ವರ್ಣಾಶ್ರಮ ಧರ್ಮದ ಪ್ರಕಾರವಾಗಿ ಅರ್ಜುನನು ಮೂಲತಃ ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಕುಲಕ್ಕೆ ಸೇರಿರುತ್ತಾನೆ. ರಾಜ್ಯ ರಕ್ಷಣೆ, ಪ್ರಜಾ ಪಾಲನೆ ಯ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ಷತ್ರಿಯನಿಗೆ ಯುದ್ದವು ಧರ್ಮವಾಗುತ್ತದೆ, ಕರ್ಮವಾಗುತ್ತದೆ. ಕರ್ಮಯೋಗದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಹೇಳುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಿನ್ನ ಕರ್ಮವೇ ನಿನಗೇ ಶ್ರೇಷ್ಟವಾದುದು, ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿಫಲ ಅಪೇಕ್ಷಿಸದೇ ಧರ್ಮಯುತವಾದ ಕರ್ಮಪಾಲನೆ ಮಾಡುವಂತೆ ತನ್ಮೂಲಕ ಅಸುರ ಸಂಹಾರಕ್ಕೆ ಸಿದ್ದನಾಗುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಗೀತೆಯು ಒಂದು ರಹಸ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇಡೀ ಸೃಷ್ಷಿಯ ರಹಸ್ಯವನ್ನು, ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಗೀತೆ ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಚಾರಿರ್ತಾರ್ಥಕ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಲ್ಲದೇ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರೀಯವಾಗಿ, ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರವಾಗಿ ಗೀತೆಯು ಮಹಾಭಾರತದ ಸಾರವನ್ನು ತನ್ನಲ್ಲಿ ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರದ ಯುದ್ದವನ್ನು ನಮ್ಮ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ನಿರಂತರ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಅರ್ಥೈಸಬಹುದಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಮಾನವನ ಜೀವನವೇ ಒಂದು ಸಂಗ್ರಾಮವಾಗಿದೆ, ಸುತ್ತಲೂ ದಾರಿತಪ್ಪಿಸುವ, ಕೌರವರು, ಐಹಿಕ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಚಂಚಲಗೊಳಿಸುವ ಕಾಮನೆಗಳ ಅಕ್ಷೋಹಿಣಿ ಸೇನೆಗಳು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಚಂಚಲಗೊಳಿಸಿ ಆಕ್ರಮಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಪಾಂಡವರ ಧ್ಯೋತಕವಾದ ಮನದಲ್ಲಿ ಸುಪ್ತವಾಗಿರುವ ಸುಗುಣಗಳು ಕೌರವರೆಂಬ ದುರ್ಗುಣಗಳ ವಿರುದ್ದ ಸೆಣಸಿ ಗೆಲ್ಲಬೇಕಾಗಿದೆ ಇದಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಬಾಳ ರಥದ ಸಾರಥ್ಯವನ್ನು ಭಗವಂತನ ಕೈಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ದುರ್ಗುಣಗಳ ವಿರುದ್ದ, ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಲೋಭ, ಮೋಹ, ಮದ, ಮಾತ್ಸರ್ಯಗಳ ವಿರುದ್ದ ಯುದ್ದ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿದೆ. ಆವರಿಸಿರುವ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸಂಹಾರ ಮಾಡಿ ಜ್ಞಾನದ ಬೀಜ ಮೊಳಕೆಯೊಡುಯುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕಿದೆ, ಇದು ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣನ ಉಪದೇಶದ ಪಾರಮಾರ್ಥಿಕ ಅರ್ಥವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇದು ಸಕಲ ಕಾಲಕ್ಕೂ, ಇಡೀ ಮನುಕುಲಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಸ್ತಾಪಿತ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಲೇಖಕರು ಇನ್ನೂ ಮುಂದುವರೆದು ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಬುದ್ದನನ್ನೂ, ಏಸು ಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನೂ, ಬಸವಣ್ಣನವರನ್ನೂ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವರು ಯಾವ ರೀತಿಯ ಉಪದೇಶ ನೀಡಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ಗಾಂಭೀರ್ಯ, ಆಳವಾದ ತಾತ್ಪರ್ಯಗಳ ಅರಿವು ಕೊಂಚವೂ ಇಲ್ಲದೇ ಅಪಕ್ವವಾದ, ಅಸಂಭದ್ದ ಕಲ್ಪನೆಯ ಅನ್ವಯವನ್ನು ಮಾಡುವುದು ತಿಳಿಗೇಡಿತನವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಸಂದರ್ಭದ ಒಂದು ಅನ್ವಯವನ್ನೇ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಡಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಭಾರತದ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಿಸಲು ತುದಿಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವೇನೇದರೂ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ತನ್ನ ಸೇನೆಯೊಡನೆ ನಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿತು ಎಂದುಕೊಳ್ಳೋಣ, ಎದುರು ನಿಂತ ಸೇನೆಯ ಮುಂದೆ ಮಂಡಿಯೂರಿ ಕುಳಿತು “ಬುದ್ದಂ ಶರಣಂ ಗಚ್ಚಾಮಿ” ಎನ್ನಬೇಕೆ ? ಏಸು ಕ್ರಿಸ್ತನಂತೆ ಶಿಲುಬೆ ಹೊರಬೇಕೆ ?, ಬಸವಣ್ಣನವರಂತೆ ವಚನಾಮೃತ ಪಾಠವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕೆ ? ಅಥವಾ ರಾಷ್ಟ್ರ ರಕ್ಷಣೆಯ ಕರ್ಮ ಪಾಲನೆಗಾಗಿ ಶತ್ರು ಸಂಹಾರವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕೆ ? ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನೈಜವಾದ ಭಾರತೀಯನದ್ದೂ ರಾಷ್ಟ್ರ ರಕ್ಷಣೆಯ ಕರ್ಮ ಪಾಲನೆಯೇ ಪ್ರಥಮ ಆಯ್ಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲವೇ..?

ಭಾರತವು ಸರ್ವಜನಾಂಗದ ಶಾಂತಿಯ ತೋಟ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲಾ ಒಪ್ಪುತ್ತೇವೆ. ಅದರೊಂದಿಗೇ ಮನದಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಗೀತೆಯೂ ಸಹಾ ಸರ್ವ ಜನಾಂಗಕ್ಕೆ, ಇಡೀ ಮನುಕುಲಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಅವಶ್ಯಕವಿರುವ ನೀತಿ ಗ್ರಂಥವಾಗಿದೆ. ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿದೆ. ಭಗವದ್ಗೀತೆಯು ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಮತ ಅಥವಾ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾದುದಲ್ಲ. ಇಡೀ ಮನುಕುಲದ ಸನಾತನವಾದ ತಳಹದಿಯಾಗಿದೆ. ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ಒಟ್ಟು ೧೮ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಹಾ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಉಲ್ಲೇಖವನ್ನು ಮಾಡಲಾಗಿಲ್ಲ. ಸುಖ, ಶಾಂತಿ, ಸಂತೃಪ್ತಿ, ಸರ್ವಧರ್ಮ ಸಹಿಷ್ಣತೆ, ಗೀತೆಯ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದೆ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಗೀತೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವುದಾದರೆ “ಅದ್ವೇಷ್ಟಾ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಮೈತ್ರಃ ಕರುಣ ಏವಚ; ನಿರ್ಮಮೋ ನಿರಹಂಕಾರಃ ಸಮದುಃಖಸುಖಃ ಕ್ಷಮೀ.” (ಯಾರಿಗೆ ಅಸೂಯೆ ಇಲ್ಲವೋ, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಯಾರು ಸ್ನೇಹಿತರೋ, ಯಾರು ನಿರಹಂಕಾರರೋ, ಸುಖ ದುಃಖಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಚಿತ್ತರೋ ಅವರು ನನಗೆ ಬಹು ಪ್ರಿಯರಾದವರು-೧೨.೧೩) ಇಂತಹ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯು ಸನಾತನ ಪರಂಪರೆಯ ತಳಹದಿಯಾಗಿದೆ. ಸನಾತನ ಎಂದರೆ ಆದಿಯೂ ಇಲ್ಲದ್ದೂ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದ್ದು. ಇದು ಸರ್ವಕಾಲಕ್ಕೂ ಸತ್ಯವಾದುದು. ಮನುಕುಲದ ಏಳಿಗೆಗೆ, ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಸಾರುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲಾಗದಂತಹ ಮೌಲ್ಯ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯದ್ದಾಗಿದೆ. ಜೀವನದ ಯಾವುದಾರೊಂದು ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ನಾನು ಯಾರು ? ನನ್ನ ಸಂಕಟಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವೇನು ? ನಾನು ಇಲ್ಲೇಕೆ ಬಂದೆ ? ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಂಕಟಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಏನು ? ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯುವ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾನೆ. ಬ್ರಹ್ಮ ಸೂತ್ರದಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು “ಬ್ರಹ್ಮ ಜಿಜ್ಞಾಸ” ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗಿದೆ. ಇಂತಹ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವನ್ನು, ಸಕಾರಣವನ್ನು, ಮುಕ್ತಿಯ ಪರಮಾರ್ಥವನ್ನು ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದಾಗಿದೆ. ಪರಮಾತ್ಮ ಯಾರು ? ಜೀವಾತ್ಮ ಯಾರು ? ಪ್ರಕೃತಿ ಎಂದರೇನು ? ವಿಶ್ವ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆದಿ ಅಂತ್ಯಗಳೇನು ? ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕಾಲದ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಯಾವ ರೀತಿ ಒಳಪಟ್ಟಿದೆ ? ಜೀವಿಗಳ ಕರ್ಮಗಳೇನು ? ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಿಂದ ಕಲಿಯಬಹುದಾಗಿದೆ.

ಇಂದು ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಹಿಂಸಾಚಾರಗಳು, ಕುಸಿಯುತ್ತಿರುವ ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳು, ಮನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಕ್ರೌರ್ಯ, ಅಪರಾಧಿಕ ಮನೋಭಾವನೆಗಳು, ಮನಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಮುಡುಗಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ಭಯ, ಅಸಹನೆಗಳು, ತನ್ನ ಅಸ್ಥಿತ್ವವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಸಂಬಂಧಗಳು, ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಮಾನವೀಯ ಅಂತಃಕರಣಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯು ಪರಿಹಾರವಾಗಿದೆ. ಇಂದು ಹಲವು ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ಪಠಣ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಖುಷಿ ಕೊಡುವ ಸಂಗತಿಯೇ ಆಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇದು ಕೇವಲ ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ಕಂಠಪಾಠ ಮಾಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಬಾರದು. ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ತಾತ್ಪರ್ಯಗಳನ್ನು ಸಾರುವ, ಅರ್ಥವನ್ನು ಸರಳಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮನಮುಟ್ಟುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಿಳಿಹೇಳುವ ಕೆಲಸವಾಗಬೇಕಿದೆ. ದಿನನಿತ್ಯದ ಬದುಕಿಗೆ ಗೀತೆಯು ದಾರಿದೀಪವಾಗಬೇಕಿದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಮಾದ್ಯಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ಅಧ್ಯಯನದ ವಿಷಯವಾಗಬೇಕಿದೆ. ಹೀಗಾದಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮೌಲ್ಯಯುತವಾದ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತವಾದ ನಾಗರೀಕ ಸಮಾಜದ ಅಸ್ಥಿತ್ವದ ಕನಸು ನನಸಾಗಲಿದೆ. ಗೀತೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಇತಿಹಾಸದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡದೇ, ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾದ ಧರ್ಮಗ್ರಂಥವೆಂಬ ಸೀಮಿತ ಅರ್ಥದಿಂದ ನೋಡದೇ, ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರವಾಗಿ, ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರವಾಗಿ, ಆದ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಪಾಠ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದು ಬರಬೇಕಾಗಿದೆ.

ವೈದಿಕ ಸಾರಸರ್ವಸ್ವವಾದ ಗೀತೋಪನಿಷತ್ತು ಎಂದೂ ಸಹಾ ಪ್ರಸಿದ್ದವಾಗಿರುವ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಂತಹ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ಮಹಾಕಾವ್ಯವನ್ನು ಮನುಕುಲಕ್ಕೆ, ಇಡೀ ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ಕೊಡುಗೆಯಾಗಿ ನೀಡಿರುವ ಶ್ರೀಮಂತ ಸಂಸ್ಕ್ರತಿ, ಭವ್ಯವಾದ ಪರಂಪರೆ ನಮ್ಮದು, ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರ, ಗ್ರಹಗಳ, ಇಡೀ ಸೌರವ್ಯೂಹದ, ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶದ ಉಲ್ಲೇಖವನ್ನು ಸನಾತನ ಪರಂಪರೆಯ ಸಾರವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ, ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಂತಹ ಕೃತಿಯ ತಳಹದಿಯೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಶ್ರೀಮಂತ ಸಂಸ್ಕ್ರತಿ, ಪರಂಪರೆಯ ಮೂಲಕ ಭಾರತವು ಇಡೀ ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ಗುರು ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದೆ ಎಂದರೆ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಾಗಲಾರದು. ಕೇವಲ ಭಾರತ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೇ ವಿಶ್ವದ ಇನ್ನಿತರ ದೇಶಗಳ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಮಹನೀಯರು, ಇತಿಹಾಸಕಾರರು, ಸಾಧಕರು, ಸಾಹಿತಿಗಳು ಇದರ ಪರಮಾರ್ಥವನ್ನು, ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಅಭ್ಯಸಿಸಿ ಗೀತೆಯ ತಾತ್ಪರ್ಯಕ್ಕೆ ಮಾರುಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಪೈಕಿ ಆಲ್ಕರ್ಟ್ ಐನ್‌ಸ್ಟೈನ್ ಹಾಗೂ ಮಹಾತ್ಮಾಗಾಂಧಿಯವರ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಈ ಲೇಖನದ ಪ್ರಾರಂಭಧಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಭಾರತದ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಸಹಾ ಯಾರದ್ದೇ ಹೇಳಿಕೆ ಪಡೆಯುವ ಮುನ್ನ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಮಾಣ ಮಾಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಇದು ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಭಗವದ್ಗೀತೆಗೆ ಇರುವ ಮಹತ್ವವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಭಾರತ ದೇಶದ ಧೀಮಂತ ಪರಂಪರೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಚೇತನವಾದ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗ್ರಂಥವಾಗಿ ಘೋಷಣೆ ಮಾಡುವ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಭಾರತೀಯನೂ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಎದೆಯುಬ್ಬಿಸಿ ಹೇಳಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ. ಆ ಸುದಿನ ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಬರಲಿ ಎಂಬುದು ಭಾರತೀಯರಾದ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಆಶಯವಾಗಬೇಕಿದೆ.