ಸಲ್ಲೇಖನ ವ್ರತದ ನಿಷೇಧದ ಹಿಂದಿನ ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಪ್ರಜ್ಞೆ

– ಡಂಕಿನ್ ಝಳಕಿ, India Platform

ಸಲ್ಲೇಖನ ವ್ರತದ ಆಚರಣೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಸಮಾನ ಎಂದು ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಅರ್ಜಿಯ ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಸಿದ ರಾಜಸ್ಥಾನ ಉಚ್ಚ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಈ ವ್ರತವನ್ನು ಕಾನೂನು ಬಾಹಿರವೆಂದು ಘೋಷಿಸಿ, ಇದನ್ನು ಭಾರತೀಯ ದಂಡ ಸಂಹಿತೆ 306 ಹಾಗು 309ರ ಅನುಸಾರ ಶಿಕ್ಷಾರ್ಹ ಅಪರಾಧ ಎಂದು ತೀರ್ಪನ್ನು ನೀಡಿದೆ. ದಂಡ ಸಂಹಿತೆ 306ರ ಪ್ರಕಾರ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡುವುದು ಮತ್ತು 309ರ ಪ್ರಕಾರ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು ಎರಡೂ ಶಿಕ್ಷಾರ್ಹ ಅಪರಾಧ. ಈ ಪ್ರಕಾರ ಸಲ್ಲೇಖನ ವ್ರತವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಈ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುವ ಪ್ರತಿಯೋರ್ವನೂ, ಅಂದರೆ ಇಡಿಯ ಜೈನ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನೂ ಬಹುಶಃ ಕಟಕಟೆಗೆ ಎಳೆಯಬಹುದು. ಹೀಗೆ ಭಾರತೀಯ ಸಂಪ್ರದಾಯವೊಂದನ್ನು, ಅದನ್ನು ಆಚರಿಸುವವರನ್ನು ಅಪರಾಧೀ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಎಳೆಯುತ್ತಿರುವುದು (ಕ್ರಿಮಿನಲೈಸ್ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು) ಇದೇ ಮೊದಲಲ್ಲ. ಕಳೆದ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಸಾವಿರ ವರುಷಗಳ ಕಾಲ, ಎರಡು ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಆಳ್ವಿಕೆಗಳಡಿ ಭಾರತೀಯ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಎದುರಿಸಿದ್ದು ಇದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದು ಆರು ದಶಕಗಳೇ ಕಳೆದರೂ, ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇನ್ನೂ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕಿನ ಉಲ್ಲಂಘನೆ ಎಂಬ ಅರ್ಥವಾಗದ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಚಿಂತನೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ, ಸಾವಿರಾರು ವರುಷಗಳಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಬಂದಿರುವ ಭಾರತೀಯರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ  ತುಚ್ಛವಾಗಿ ಕಂಡು ಅವುಗಳ ಸಂಹಾರ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಮಾಡಬೇಕಾದದ್ದು ಏನು?

ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ರಿಲಿಜನ್ ಚಿಂತನೆ

   ಹಲವು ಶತಮಾನಗಳ ಥಿಯೋಲಾಜಿಕಾಲ್ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯ ವಿಚಾರ ಪದೇಪದೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ೧೩ನೆಯ ಶತಮಾನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಯುರೋಪಿನಲ್ಲಿ ಸಿವಿಲ್ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಕಾನೂನುಗಳು ಜಾರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದವು. ೧೬, ೧೭ನೆಯ ಶತಮಾನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಒಂದು ಅಪರಾಧವೆಂಬಂತೆ ನೋಡುವುದು ಮತ್ತು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ವಿವಿಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂಸಿಸುವುದು, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಅಸಫಲರಾದವರನ್ನು ದಂಡಿಸುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಇದೊಂದು ರಿಲಿಜಸ್ ಅಪರಾಧವಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಶಿಕ್ಷೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಚರ್ಚಿನಿಂದ ಬಹಿಷ್ಕರಿಸುವುದೂ ವಾಡಿಕೆಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಚರ್ಚಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಹೂಳಲು ಸ್ಥಳವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಪದ್ಧತಿ ಇತ್ತೀಚಿನ ತನಕ ಭಾರತದಲ್ಲೂ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿತ್ತು.

   ಕೆಲವು ಸಾರಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯ ವಿರುದ್ಧದ ಈ ಧೋರಣೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಕಟುವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ. ಫ್ರೆಂಚ್ ದೊರೆ ಹದಿನಾಲ್ಕನೆ ಲೂಯಿ ೧೬೭೦ರಲ್ಲಿ ಹೊರಡಿಸಿದ ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಶಾಸನದ ಪ್ರಕಾರ, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ದೇಹವನ್ನು ಮೊಕ್ಕಡೆಯಾಗಿ ಬೀದಿ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಕಡೆಗೆ ಉಳಿದ ಕಳೇಬರವನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾಣುವಂತೆ ನೇತು ಹಾಕಬೇಕಿತ್ತು ಅಥವಾ ತಿಪ್ಪೇಗುಂಡಿಯ ಮೇಲೆ ಎಸೆಯಬೇಕಿತ್ತು. ತದನಂತರ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಇದ್ದ ಬದ್ದ ಆಸ್ತಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಜಪ್ತಿಮಾಡಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಕಿತ್ತು.

   ಇವೆಲ್ಲಾ ಏಕೆಂದರೆ, ಚರ್ಚ್ ಪ್ರಕಾರ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯು ಹತ್ತು ಕಮಾಂಡ್ಮೆಂಟುಗಳಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನ ಈ ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ಕಮಾಂಡ್ಮೆಂಟುಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವಂಥ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಅಪರಾಧವಾಗಿತ್ತು: “ಕೊಲೆ ಮಾಡಬೇಡ” ಎಂಬ ಐದನೇ ಮತ್ತು “ಪರರನ್ನು ತನ್ನಂತೆಯೇ ಪ್ರೀತಿಸು” ಎಂಬ (ಹತ್ತು ಕಮಾಂಡ್ಮೆಂಟುಗಳ ಸಾರ ರೂಪವಾದ) ಕಮಾಂಡ್ಮೆಂಟು. ಸ್ವಹತ್ಯೆಯು ಪರರ ಜೊತೆಗೆ, ಕುಟುಂಬ, ಸಮಾಜ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಜೊತೆಗೆ ನಾವು ಹೊಂದಿರಬೇಕಾದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಮುರಿಯುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಮಾನವನ ಮೇಲೆ ಗಾಡ್ ಇಟ್ಟಿರುವ ಪ್ರೀತಿ, ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಕರ್ತವ್ಯಗಳಿಗೆ ಇದು ವಿರುದ್ಧವಾದುದು. ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ರಿಲಿಜನ್ ಹೇಳುವ ಪ್ರಕಾರ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಮಾನವನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಆ ಗೊಂಬೆಗಳಿಗೆ ಗಾಡ್ ಜೀವವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಆತ ಕೊಟ್ಟ ಈ ಜೀವದ (ಅದರ ಆರಂಭ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವುದರ) ಮೇಲೆ ಸ್ವಾಮ್ಯತೆ ಇರುವುದು ಕೇವಲ ಆತನಿಗೆ ಮಾತ್ರ. ಗಾಡ್ ನ ವರ್ಶಿಪ್ ಮತ್ತು ಗೌರವಕ್ಕಾಗಿ ಹಾಗು ಆತ ನಮಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೋಲ್ ನ ಸಾಲ್ವೇಶನ್ ಗಾಗಿ ಈ ಜೀವವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ.

   ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ತರ್ಜುಮೆಗೊಂಡು ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಕ್ರೈಸ್ತ ಸಮುಧಾಯದ “ಧರ್ಮೊಪದೇಶದ ಸಂಕ್ಷೇಪ” (cathechism) ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. (‘ದೇವರು’ ಎಂದು ಇರುವಲ್ಲಿ ‘ಗಾಡ್’ ಎಂದು ಓದಿಕೊಳ್ಳಿ):

“ನಾವು ಏಕೆ ಜೀವವನು ಗೌರವದಿಂದ ಕಾಪಾಡಬೇಕು?

ಜೀವವನು ದೇವರೇ ಕೊಟ್ಟಿರಲು, ಅದರ ಮೇಲೆ ಅವರೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹಕ್ಕು ಇರುವ ಕಾರಣ ನಾವು ಅದನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಕಾಪಾಡಬೇಕು.

ಶರೀರದ ಜೀವವನು ಗೌರವದಿಂದ ಕಾಪಾಡಲು ನಾವು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?

ಶರೀರದ ಜೀವವನು ಗೌರವದಿಂದ ಕಾಪಾಡಲು ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದಲ್ಲದೆ ನಮ್ಮ ನೆರೆಯವನ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನೂ ಗಮನಿಸಬೇಕು.” (೧೯೯೧, ಮೈಸೂರು, ಪುಟ ೮೩, ೧೧ನೆಯಮುದ್ರಣ)

ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ‘ಆತ್ಮಹತ್ತ್ಯೆ’ಯ ವಿರುದ್ಧದ ಕಾನೂನು ಬೆಳೆದುಬಂದಿದ್ದು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ರಿಲಿಜನ್ನಿನ ಇಂಥ ಚಿಂತನೆಯ ನಡುವಿನಿಂದ. ಮುಂದೆ ಇದು ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಕಾನೂನಿನ ಹೆಸರು ಮತ್ತು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹರಡಿತು. ಭಾರತಕ್ಕೆ ಇದು ಕಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದು ಬ್ರಿಟೀಷರ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಸಂಧರ್ಬದಲ್ಲಿ.

ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಅವಾಂತರ

   ಇಂಥ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಚಿಂತನೆಯ ಮೂಲಕ ನೋಡಿದಾಗ, ಸಲ್ಲೇಖನದಂಥ ವ್ರತಗಳು ಜೀವವಿರೋಧಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವುದು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಲ್ಲ. ಒಂದು ಸ್ವಹತ್ಯೆಯ ಘಟನೆ ಸರಿಯೋ ತಪ್ಪೋ ಎಂಬ ವಿಚಾರ ಅದು ನಡೆದ ಸಂಧರ್ಬಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಿರ್ಣಯವಾಗಬೇಕಾದ ವಿಚಾರ. ಆದರೆ ಯೂರೋಪಿನ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಚಿಂತನೆಯಡಿ ಬೆಳೆದು  ಬಂದಿರುವ ಇಂದಿನ ಕಾನೂನಿನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಸ್ವಹತ್ಯೆಗಳೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಅನೈತಿಕ ವಿಚಾರವಾಗಿ, ಅಪರಾಧವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ದುಶ್ಚಟಗಳಿಂದಾಗಿ ಅಥವಾ ಸಾಲದ ಹೊರೆಯಿಂದ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ವಹತ್ಯೆಗೂ, ದಯಾಮರಣಕ್ಕೂ, ಸಲ್ಲೇಖನ ವ್ರತಕ್ಕೂ ಯಾವುದೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಕಾಣದೇ ಇರುವ ವಿಚಾರ ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಪ್ರಜ್ಞೆ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿರುವ ಪರಿಣಾಮದ ಫಲ. ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಈ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಜನರಿರಲಿ, ಅದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವವರ ಚಿಂತನೆಯೂ ಸಹ ಈ ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಒಳಪಟ್ಟಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಆಳವನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಡುತ್ತದೆ.

   ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಈ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿರುವ ಚಿಂತಕರಲ್ಲಿ, ಇದು ಜೈನ ಸಮೂದಾಯದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಕಾನೂನಿನ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪದ ವಿಚಾರ ಎಂಬ ಧೋರಣೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿರುವುದು ಇದಕ್ಕೊಂದು ಉದಾಹರಣೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ‘ಕಾನೂನಿನ ಕುರುಡುತನ’ ಅಥವಾ ‘ಕಾನೂನಿನ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ’ಕ್ಕಿಂತಲೂ ಬಹು ಗಂಭೀರವಾದ ವಿಚಾರ. ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಯೂರೋಪಿನ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ಭಾರತೀಯ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ವಿಚಾರ. ಎಲ್ಲರೂ ಯೂರೋಪಿನ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಅವರಂತೆಯೇ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂದು ಹಠ ಹಿಡಿಯುವ ವಿಚಾರ. ಇದನ್ನು “ಜೈನ ಧಾರ್ಮಿಕ ಭಾವನೆಗೆ ಚ್ಯುತಿ ತರುವ ವಿಚಾರ” ಎಂದು ವಿರೋಧಿಸ ಹೊರಟರೆ, ತರಕಾರಿ ಹೆಚ್ಚುವ ಚೂರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಶರಭದ ಬೇಟೆಗೆ ಹೊರಟಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಸೋಲು ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿ.

   ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ತೀರ್ಪಿನ ವಿರುದ್ಧ ಧ್ವನಿಯೆತ್ತಿರುವ ಪ್ರತಾಪ್ ಭಾನು ಮೆಹ್ತಾರಂಥ ನುರಿತ ಚಿಂತಕರ ಬರಹಗಳಲ್ಲೂ ನಾವು ಇಂಥ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಕೆಲ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಇವರು ಇಂಡಿಯನ್ ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್ಸಿನ (೧೯ ಆಗಸ್ಟ್ ೨೦೧೫) ತಮ್ಮ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ: (೧) ಕೋರ್ಟಿನ ತೀರ್ಪು ಆತುರದ ತೀರ್ಪು. ಸಲ್ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಹಲವು ವಿಧಗಳಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅದು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸಲ್ಲೇಖನವೆಂಬುದು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಮುಂತಾದ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಂದ ಮರಣದ ಹಂತದಲ್ಲಿರುವ ಜನರಿಗೆ ಗೌರವಯುತವಾಗಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಸಾಯುವ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡುವಲ್ಲಿ ನಾಮಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. (೨) ಪ್ರತಿ ಜೈನ ಕೃತಿಯೂ ಸಲ್ಲೇಖನ ಮತ್ತು ಸ್ವಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲು ಅವು ಈ ಮರಣಗಳ ಹಿಂದಿರುವ ಉದ್ದೇಶದ ಗುಣವನ್ನು ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ. ಕಾನೂನಿಗೆ ಇದು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. (೩) ಸಲ್ಲೇಖನವು ಸತಿ ಪದ್ಧತಿಯಂಥ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲ. ಸತಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಶೋಷಣೆ ಇದೆ. ಸಲ್ಲೇಖನವನ್ನು ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರಿಬ್ಬರೂ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

   ಮೆಹ್ತಾರವರ ಈ ವಾದದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ತೊಂದರೆಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಇದರ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ತೊಂದರೆ ಎಂದರೆ ಭಾರತೀಯ ಸಂಪ್ರದಾಯವೊಂದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಈ ವಾದದ ಅಸಮರ್ಥತೆ. ಕಡೆಗೂ ಸಲ್ಲೇಖನದಂಥ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಏಕೆ ನಿಷೆಧಿಸಬಾರದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇವರ ಬಳಿ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಒಂದೇ ಒಂದು ವಾದವೂ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಇವರು ತಮ್ಮ ಲೇಖನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರೀಂಕೋರ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಜೈನ ಸಮುಧಾಯಕ್ಕೆ ಹೀಗೆ ಮೊರೆ ಇಡುವುದು:

   “The Supreme Court should reconsider the high court judgment. It goes against the identity of a religion whose central tenet is reverence for life, and it is a practice whose harm, in most cases, is not obvious. The community, for its part, will need a conversation on the conditions under which santhara should be permitted.”

  ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ವಿಚಾರಗಳು, ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಕುರಿತು ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯೇ ಇಲ್ಲದ ಇಂಥ ಚಿಂತನೆಯಿಂದ ಸಲ್ಲೇಖನ ವ್ರತವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳ ಹೋದರೆ ನಷ್ಟವಾಗುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು.

ನಮ್ಮ ಮುಂದಿರುವ ದಾರಿ…

   ಹಾಗಾದರೆ ನಾವು ಮಾಡ ಬೇಕಾದದ್ದು ಏನು? ಇದು ಇಂದು ನಮ್ಮ ಮುಂದಿರುವ ಸವಾಲು. ರಾಜಸ್ಥಾನ ಉಚ್ಚ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ೪೪ ಅಂಶಗಳ ತೀರ್ಪನ್ನು ನಾವು ಕೂಲಂಕಷವಾಗಿ ಓದಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುವ ಕೆಲ ವಿಚಾರಗಳು ಹೀಗಿವೆ: (೧) ಸಲ್ಲೇಖನವನ್ನು ನಾವು ಒಂದು ಧಾರ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಬಹು ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದ ಆಚರಣೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಅದರ ಸಮರ್ಥನೆಯಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಈ ಆಚರಣೆ ನಮಗೇಕೆ ಅವಶ್ಯಕ ಎಂದು ವಿವರಿಸಬೇಕು. (೨) ಕಾನೂನು ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಮಾಡಕೂಡದು, ಇದು ಧಾರ್ಮಿಕ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ನೋವುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ವಾದ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಹಿತ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನೂ ನಾವು ಹೀಗೆಯೇ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಅಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಯಾವ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಆಚರಣೆಗಳು ನಮಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಏಕೆ ಎಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ನಮಗಿರಬೇಕು. ಈ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ದೊರಕುವುದು ಹೊಸ ಸಂಶೋಧನೆಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರ. (೩) ಸಲ್ಲೇಖನದಂಥ ಆಚರಣೆಯ ಸಮರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಕೊಡುವ ವಿವರಣೆಯು, ಕಾನೂನು ತಾನು ನಂಬಿಕೊಂಡಿರುವ ‘ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕು’ ಮುಂತಾದ ವಿಚಾರಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಈ ಆಚರಣೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅಸಲಿಗೆ ಅದು ನೆಮ್ಮದಿಯ ಜೀವನವನ್ನು ಬದುಕಲು ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಡಬೇಕು. (೪) ಇಂಥ ವಿವರಣೆಯು ಇಂದಿನ, ಅಂದರೆ ೨೧ನೆಯ ಶತಮಾನದ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿರಬೇಕು. ಕರ್ಮ, ಮೋಕ್ಷ, ವ್ರತ ಇತ್ಯಾದಿ ವಿಚಾರಗಳು ನಮಗೆ ಅನುಭವವೇಧ್ಯ ಎನಿಸಿದರೂ, ಕಾನೂನಿಗೆ, ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರಿಗೆ, ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ (ಅಂದರೆ ಇಂದಿನ)  ವಿದ್ಯಾಭಾಸ ಪಡೆದವರಿಗೆ ಇದು ದಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಸಮರ್ಥನೆ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ವಿಚಾರವನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಬೇಕು. ‘ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಭಾಷೆ’ ಎಂದರೆ, ತುಳಸಿ ಪೂಜೆಯಿಂದ ಆಮ್ಲಜನಕ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಪೂರೈಕೆಯಾಗಿ, ಯಜ್ಞ, ಹವನಗಳಿಂದ ಹೈಡ್ರೋಕಾರ್ಬನ್ನಿನ ಆಕ್ಸಿಡೀಕರಣವಾಗಿ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ಸತ್ತು ಆರೋಗ್ಯ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬಂಥ ಸೂಡೋ-ಸೈಂಟಿಫಿಕ್ ಮಾತುಗಳಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ನಮ್ಮ ಆಚರಣೆಗಳು ಹೇಗೆ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಾವು ಆನಂದದಿಂದ ಬದುಕಲು ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಧಾರ ಪಡಿಸಬೇಕು.

ಕಡೇಯ ಮಾತು…

   ಸಲ್ಲೇಖನ ವ್ರತದ ಮೇಲಿನ ನಿರ್ಭಂದದ ವಿಚಾರ ಕೇವಲ ಜೈನ ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಅಥವಾ ಜೈನ ಮತಾವಲಂಬಿಗಳ ವಿಚಾರವಲ್ಲ. ಇದು ಇಡೀಯ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಅಳಿವು ಉಳಿವಿನ ವಿಚಾರ. ಸಲ್ಲೇಖನದಂಥ ಆಚರಣೆಗಳು ಹಲವಾರು ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಈ ರೀತಿಯ ಹಲ್ಲೆಗಳು ಇಂದು ನೆನ್ನೆಯ ವಿಚಾರವಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ಸಾವಿರ ವರುಷದ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ. ಇದರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡುವುದು ಎಂದರೆ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಒಂದು ಆದೇಶದ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡುವುದಲ್ಲ. ರಾಜಕೀಯ ಒತ್ತಡದ ಅಥವಾ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಹೋರಾಟದ ಮೂಲಕ ಸಲ್ಲೇಖನದಂಥ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ಮತ್ತೊಂದು ಭಾರತೀಯ ಆಚರಣೆಗೆ, ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕೆ ಇದೇ ಗತಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಯಾವ ಭರವಸೆಯೂ ನಮಗಿಲ್ಲ.

   ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವುದು ನಾವು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯ. ಇದಕ್ಕಿರುವ ದಾರಿ ಒಂದೇ ಒಂದು. ಈ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು ಇಂದಿನ ದಿನದ ನಮ್ಮ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಸಹಾಯಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಚಿಂತನೆಯ, ಸಂಶೋಧನೆಯ ಮೂಲಕ ಗ್ರಹಿಸಬೇಕು. ಅವು ಮಾನವ ಜೀವನದ ಕುರಿತು ಕೊಡುವ ಒಳನೋಟಗಳನ್ನು ಇಂದಿನ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾಗುವಂತೆ ಉಪಯೋಗಿಸುವುದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಈ ಕುರಿತು ಆಳವಾದ ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ನಡೆಯಬೇಕು. ಹಿಂದೂ ಹುಡುಗಿಯ ಜೊತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮುಸ್ಲಿಂ ಹುಡುಗರನ್ನು ಮತ್ತು ಪಾರ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಕೂರುವ ಪ್ರೇಮಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಥಳಿಸಿದರೆ, ಬೀದಿಗಿಳಿದು ಗೋಮಾಂಸ ತಿಂದರೆ, ಇನ್ಯಾರೋ ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಿದರೆ ಅಥವಾ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಪೃಷ್ಠದ ಬಲಭಾಗದ ಮೇಲೆ ಇದ್ದಿರಬಹುದಾದ ಕುರುವಿನ ಕರುಣಾತ್ಮಕ ವಿವರಣೆ ನೀಡಿದರೆ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಉದ್ಧಾರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.